Ik nomineer Pieke Bergmans voor haar projecten met als uitgangspunt het ‘gecontroleerd onvolmaakte’, met als duidelijkste exponent ‘Light Blubs’, en recent in een breder concept toegepast in ‘Llove Hotel’.

Bewonderenswaardig van Pieke Bergmans vind ik haar onbevangen nieuwsgierigheid. Met haar concept van het ‘gecontroleerd onvolmaakte’ raakt ze mensen. Ze gaat ongebonden aan trends uit van een materiaal en een ambacht en doet daarop een ingreep, bijna abrupt, als een regressie. Mijn nominatie voor Pieke Bergmans is voor haar evoluerende, niet tijd- en trendgebonden werkwijze. Knap is dat haar werk terloops, intuïtief en impulsief lijkt te zijn ontstaan. In realiteit is het juist het resultaat van scherpe observaties en gestructureerd experimenteren, een synergie van schepping en natuurlijke selectie, tot een nieuwe essentie gebracht. Beklijven is trouwens ook een wezenskenmerk van haar werk. Het plakt en het kruipt, het kronkelt en het vloeit, en dat doet het niet alleen in de ruimte maar ook in je hoofd. Haar werk geeft het gevoel dat het nog in beweging is. Dat als je een split second later nog eens kijkt het dichterbij gekropen is en zich vermenigvuldigt.

De ‘Light Blubs’ is een serie glazen lampen, die Pieke Bergmans in samenwerking met de Royal Crystal Leerdam maakte. De lampen zijn allemaal uniek en handgemaakt, en voorzien van de LEDs van Solid Lighting Design. Volkomen terecht betitelt ze veel van haar werk als ‘besmet met het design virus’. Veel van haar projecten lijken een evolutie van een levend organisme, een nieuwe populatie van elementaire wezens met een eigen karakter die toch volstrekt organisch maar plotseling (blub) bezit van de ruimte nemen die Pieke Bergmans ze geeft. Het werk voor het ‘Llove Hotel’ (2010), een tijdelijk ‘love hotel’ en café in Tokio, vind ik vintage. Ze ging hier de uitdaging aan om een ruimte te ontwerpen waarin alles en iedereen zich geliefd voelt. Het bed kruipt tegen de muur op, stoelen en lampen zijn met elkaar verstrengeld. Het is een aansprekend ontwerp dat authentiek en goed is, maar niet te ver is doorgevoerd. Ze realiseert hier een totaalconcept dat een hele ruimte gebruikt, de evolutie niet op een enkel object toepast maar in een veelkleurig verhaal vertelt.

De ‘virussen’ van Pieke Bergmans zijn geen bedreigende parasieten. Ik ervaar ze eerder als vogeltjes die olifanten en krokodillen ontluizen. Ze zijn ongenode, maar welkome gasten, goed gezelschap dat verlichting en vrolijkheid brengt. Zo creëert Pieke Bergmans een existentiële lichtheid die helemaal niet ondragelijk, maar juist poëtisch is. Het is een surrealisme dat direct heel vertrouwd is. Het voelt heel interactief, bij onze wereld horend, uitnodigend.

Credits
Deze Light Blub is een onderdeel van een grotere installatie, opgenomen in de collectie van het Groninger Museum 2011.
www.piekebergmans.com