Ik heb Bart Hess genomineerd om de fascinerende, autonome wereld die hij met zijn ontwerpen weet te verbeelden en waarmee hij verbindingen legt tussen mode, textiel, productdesign en architectuur. Hij combineert hoogwaardige technologie en communicativiteit en bereikt hiermee de ultieme ‘performiteit’. Bart Hess is een vormgever van de toekomst, en een meesterlijke en extraverte verhalenverteller met beelden.

Zijn ontwerpen, zoals recent de ‘Slime Dress’ voor Lady Gaga, lijken grotesk maar zijn doordacht, verhalend, ambachtelijk gemaakt en lijken wel schilderwerk. Bart Hess ontwikkelt materialen waarvan de geavanceerdheid bijna onopgemerkt blijft, ze lijken als schilderwerk. Hij combineert mode, textiel, videokunst en fotografie op het snijvlak van kunst en design. Zijn ontwerpen zijn niet zo maar design, ze overstijgen het vakgebied van de textielontwerper, door een verlengde te kiezen in andere media, onder andere film, fotografie, animatie. Dat vind ik een verrijking en hij is hierin een pionier.

Nieuwe technologie zal het lichaam esthetisch en via mode gaan beïnvloeden. Bart Hess werkte bijvoorbeeld voor het Philips Design Probes team aan een elektronische tatoeage die over het lichaam beweegt en ‘morpht’ in reactie op uitdrukking en beweging. Ook heeft hij een stof ontwikkeld van een klein stukje plastic dat niet meer als zodanig te herkennen was, en de indruk gaf voortdurend in beweging te zijn. Hij maakt vaak gebruik van a-typische materialen, materialen die niet snel aan mode worden gekoppeld. In 2010 bedacht hij de ‘Wetlook Dress’ voor Ann Sofie Back, die net als de ‘Slime Dress’ heel vervreemdend werkt.

Hess vindt dat zijn werk duidelijk te maken heeft met genetische manipulatie; hij verbeeldt futuristische sferen wars van schoonheidsidealen, met als doel die ook daadwerkelijk te helpen verwezenlijken, en hij hoopt zo invloed uit te oefenen op de mode, op productdesign en op architectuur. Het is dan ook niet vreemd dat bladen als Vogue en Another Man veel aandacht besteden aan zijn ontwerpen. En het Centre Pompidou en het Palais de Tokyo in Parijs heeft hij inmiddels ook al drie keer aangedaan met Low-tech surgery, een project waarbij Hess samen met Lucy McRae mensen live ouder maakt dan ze ooit zouden kunnen worden.

Ik vind het fascinerend hoe Bart het lichaam manipuleert en hoe organisch en intuïtief hij werkt. Het proces is voor hem hierbij net zo belangrijk als het eindproduct. Bart Hess laat mij zien hoe nieuwe technologie het lichaam esthetisch en via de mode gaat beïnvloeden. Zijn werk ontstijgt het experiment, hij creëert autonome werelden die communicatief zijn en zijn vakgebied naar een ander niveau tillen. Bij zijn ontwerpen vraag ik mij niet meer af: is dit wel kostuum of stof of beeldhouwwerk? Je accepteert automatisch dat het ‘performiteit’ heeft, het werk van Bart Hess wil je ervaren.